Zaufanie Klientów

rzetelność i fachowość

Zapraszamy do zapoznania się z nowym Newsletterem KPG, w którym m.in. przypominamy o zbliżającym się terminie przeprowadzenia audytu energetycznego przedsiębiorstwa, który jest obligatoryjny dla określonych kategorii przedsiębiorców, omawiamy wzajemne relacje pomiędzy formą pisemną a formą dokumentową czynności prawnych, a także omawiamy nowe zasady ustalania podstawy wynagrodzenia urlopowego pracowników tymczasowych.

Jednocześnie z dumą informujemy, że na łamach miesięcznika Notariatu Polskiego REJENT, nr 06/2017, ukazał się artykuł dr Ewy Wójtowicz pt.“Uwagi na temat prawa do odstąpienia od umowy deweloperskiej w świetle ustawy o ochronie praw nabywcy lokalu mieszkalnego lub domu jednorodzinnego.“ Serdecznie zapraszamy do lektury.

Agnieszka Kwiatkowska

Przypominamy, że z dniem 1 października 2017 r. upływa dla każdego dużego przedsiębiorcy termin na przeprowadzenie audytu energetycznego przedsiębiorstwa. Za niedopełnienie obowiązku grożą wysokie kary pieniężne.

Przypominamy, że w dniu 1 października 2017 r. mija termin do przeprowadzenia audytu efektywności energetycznej przedsiębiorstwa, który został nałożony na określoną kategorię przedsiębiorców ustawą z dnia 20 maja 2016 r. o efektywności energetycznej (Dz. U. z 2016 r. poz. 831), która weszła w życie w dniu 1 października 2016 r. Audyt energetyczny przedsiębiorstwa jest procedurą mającą na celu sprawdzenie poziomu zużycia energii przez przedsiębiorstwa i znalezienie sposobów na obniżenie zużycia energii.

W myśl art. 36 przedmiotowej ustawy, zobowiązanym do przeprowadzenia audytu, lub do zlecenia jego przeprowadzenia jest przedsiębiorca w rozumieniu ustawy z dnia 2 lipca 2004 r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. t.j. z 2016 r. poz. 1829), z wyjątkiem mikroprzedsiębiorcy, małego lub średniego przedsiębiorcy w rozumieniu art. 104–106 tej ustawy. Oznacza to, że do przeprowadzenia audytu obowiązany jest przedsiębiorca, który w co najmniej jednym z dwóch ostatnich lat obrotowych zatrudniał średniorocznie co najmniej 250 pracowników lub osiągnął roczny obrót netto ze sprzedaży towarów, wyrobów i usług oraz operacji finansowych przekraczający równowartość w złotych 50 milionów euro, lub sumy aktywów jego bilansu sporządzonego na koniec jednego z tych lat lub przekroczyły równowartość w złotych 43 milionów euro, przy czym wystarczające jest spełnienie jednego z wyżej wskazanych kryteriów. Audyt energetyczny przedsiębiorstwa przeprowadzany powinien być co 4 lata.

Zgodnie z art. 109 ustawy o swobodzie działalności gospodarczej średnioroczne zatrudnienie określa się w przeliczeniu na pełne etaty. Powyższe oznacza konieczność określania zatrudnienia nie według liczby osób zatrudnionych, lecz według pełnych etatów. W kalkulacji nie ujmuje się także zleceniobiorców i samozatrudnionych. Przy obliczaniu średniorocznego zatrudnienia nie uwzględnia się pracowników przebywających na urlopach macierzyńskich, urlopach na warunkach urlopu macierzyńskiego, urlopach ojcowskich, urlopach rodzicielskich i urlopach wychowawczych, a także zatrudnionych w celu przygotowania zawodowego, należy jednak ująć pracowników przebywających na urlopach bezpłatnych.

Aby obliczyć średnioroczne zatrudnienie, należy policzyć przeciętne zatrudnienie w każdym miesiącu analizowanego roku, zsumować wyniki, a następnie otrzymaną sumę podzielić przez liczbę miesięcy w roku. W przypadku obliczania średniorocznego zatrudnienia nie zaokrągla się wyniku do pełnej osoby. Przykładowo średnioroczne zatrudnienie na poziomie 9,9 etatów oznacza, że przedsiębiorca zatrudniał średniorocznie mniej niż 10 pracowników.

Zgodnie z art. 51 ustawy o efektywności energetycznej przedsiębiorca, zobowiązany do wykonania audytu energetycznego przedsiębiorstwa, powinien przeprowadzić audyt po raz pierwszy w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie ustawy (tzn. do 1 października 2017 r.), a następnie zawiadomić Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki o przeprowadzonym audycie w terminie 30 dni od dnia jego przeprowadzenia.

Zgodnie z art. 39 ust. 1 pkt 7 w zw. z art. 40 ust. 1 pkt. 3 ustawy o efektywności energetycznej, nieprzeprowadzenie audytu energetycznego przedsiębiorstwa zagrożone jest karą pieniężną, wymierzoną przez Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki w drodze decyzji, jednak nie wyższą niż 5% przychodu ukaranego przedsiębiorcy, osiągniętego w poprzednim roku podatkowym.

Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szczegółowych informacji prosimy o kontakt z Agnieszką Kwiatkowską – Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , tel. + 48 71 781 84 70

Jakub Bober

Czy użytkowanie wieczyste zniknie z polskiego porządku prawnego jeszcze w tym roku?

Specyfiką użytkowania wieczystego jest pozostawanie własnością jednostki samorządu terytorialnego lub Skarbu Państwa przez nieruchomość, natomiast użytkownik wieczysty jest jedynie posiadaczem zależnym oddanej mu w posiadanie nieruchomości. Prawo użytkowania wieczystego jest prawem ograniczonym w czasie - zazwyczaj oddanie gruntów w użytkowanie wieczyste następuje na okres 99 lat, minimalny prawnie dopuszczalny okres to 40 lat. Przez okres użytkowania wieczystego użytkownik obowiązany jest płacić opłatę roczną. Warto wspomnieć, że opłaty te ulegają w ostatnich latach systematycznemu zwiększeniu.

Przez wzgląd na specyfikę instytucji użytkowania wieczystego, jako prawa „zawieszonego” pomiędzy własnością a ograniczonymi prawami rzeczowymi przez lata podnoszona była kwestia wygaszania lub przekształcenia użytkowania wieczystego we własność. Katalizatorem tych zmian był również fakt, że często na „słabszym” prawie użytkowania wieczystego ulokowano budynki objęte „mocniejszym” prawem własności.

Obecnie obowiązująca ustawa z dnia 29 lipca 2005 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności nieruchomości (Dz. U. z 2012 r. poz. 89) nie rozwiązała problemu faktycznej możliwości realizacji uprawnienia do przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności gruntu dla właścicieli lokali w budynkach mieszkalnych wielolokalowych. Nawet w sytuacji, gdy tylko jeden współużytkownik wieczysty zgłosi sprzeciw wobec złożonego wniosku o przekształcenie, postępowanie jest zawieszane. Zastosowanie znajduje bowiem przepis art. 199 Kodeksu cywilnego, który w praktyce oznacza konieczność skierowania sprawy przekształcenia na drogę postępowania sądowego. W konsekwencji to Sąd rozstrzyga o zgodzie na dokonanie czynności przekraczającej zakres zwykłego zarządu, jaką jest wyrażenie zgody na przekształcenie. Konieczność przejścia przez często długą drogę postępowania sądowego znacząco wydłuża proces przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności.

W odpowiedzi na potrzebę stworzenia efektywnej możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności Ministerstwo Infrastruktury i Budownictwa przygotowało „Projekt ustawy o przekształceniu udziałów w użytkowaniu wieczystym gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w udziały we własność gruntów” (dalej: „ustawa” lub „projekt ustawy”). Na stronach internetowych Rządowego Centrum Legislacji, jako najbardziej aktualny, dostępny jest projekt ustawy oznaczony datą 7 listopada 2016 r., który zakłada wejście w życie ustawy od 1 stycznia 2017 r. Ze względu na znaczny upływ czasu od publikacji przedmiotowego projektu na stronie internetowej Rządowego Centrum Legislacji oraz pojawiające się wzmianki w prasie i telewizji, wskazać należy, że projekt ten może jeszcze ulec zmianom. Istota projektowanej ustawy ma jednak pozostać bez zmian. W związku z tym poniżej przedstawione zostały główne założenia projektu ustaw udostępnionego na stronie Rządowego Centrum Legislacji.

Zgodnie z powyższym projektem przekształcenie będzie dokonywało się z mocy samej ustawy, z dniem określonym w ustawie (prawdopodobnie dniem przekształcenia będzie 1 października 2017 r.). Udziały w prawie użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych budynkami wielolokalowymi zostaną odpowiednio przekształcone w prawo współwłasności gruntu na rzecz właścicieli lokali położonych w budynkach wielolokalowych. Zgodnie z projektem ustawy przekształceniem objęte zostaną nieruchomości oddane w użytkowanie wieczyste na cele mieszkaniowe, które zabudowane są budynkami wielolokalowymi.

Przekształcenie użytkowania wieczystego we własność nastąpi odpłatnie. Artykuł 3 ust. 1 projektu ustawy przewiduje, że z tytułu przekształcenia udziałów w użytkowaniu wieczystym w udział we własności tego gruntu właściciel ponosił będzie roczną opłatę przekształceniową. Opłata przekształceniowa będzie wymagana przez okres, na który ustanowione było prawo użytkowania wieczystego. Wysokość opłaty będzie odpowiadała wysokości opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, obowiązującej w dniu przekształcenia. Ponieważ okres ten może być bardzo długi ustawodawca dopuszcza waloryzację wysokości opłaty przekształceniowej jednak nie częściej niż raz w roku. Projekt ustawy przewiduje także możliwość uiszczenia jednorazowo jednej opłaty łącznej będącej wielokrotnością opłat miesięcznych. W takim wypadku przysługiwać będzie bonifikata w wysokości 50%.

Projekt ustawy przewiduje wydawanie zaświadczeń przez organy reprezentujące dotychczasowych właścicieli tj. Skarb Państwa i gminy. Zaświadczenia będą podstawą odpowiedniego wpisu w księgach wieczystych.

Co ważne, po wejściu w życie ustawy przewiduje się zlikwidowanie możliwości ustanowienia odrębnej własności lokalu z udziałem w prawie użytkowania wieczystego gruntu w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe. Zgodnie z art. 9 projektu ustawy po dniu wejścia w życie niniejszej ustawy na gruncie będącym w użytkowaniu wieczystym, zabudowanym zgodnie z planem zagospodarowania przestrzennego lub decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, budynkiem lub budynkami, w których co najmniej połowę liczby lokali niewyodrębnionych stanowią lokale mieszkalne, zostanie wyodrębniona własność, co najmniej jednego lokalu mieszkalnego, udziały w użytkowaniu wieczystym gruntu powstałym w wyniku tego wyodrębnienia przekształcają się w udział we własności gruntu z chwilą wpisu do księgi wieczystej odrębnej własności pierwszego lokalu mieszkalnego. Przepis ten został wprowadzony w związku z wspomnianymi problemami w przekształcaniu udziałów w prawie użytkowania wieczystego na prawo własności w odniesieniu do nieruchomości przeznaczonych na cele mieszkaniowe.

Ministerstwo chce by ustawa o przekształceniu udziałów w użytkowaniu wieczystym gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w udziały we własność gruntów miała jak najpowszechniejsze zastosowanie. Obecnie projekt ustawy jest rozpatrywany przez Komitet Stały Rady Ministrów a po zaakceptowaniu trafi pod obrady Sejmu. Mając na względzie obecne tempo legislacyjne istnieje duża szansa, że projekt będzie obowiązywał, jak zakłada Ministerstwo, od 1 października 2017 r.

Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szczegółowych informacji prosimy o kontakt z Jakubem Boberem – Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , tel. + 48 71 781 84 70

Dominik Załęski

Forma pisemna a forma dokumentowa czynności prawnej.

W związku z nową formą dokonywania czynności prawnych, wprowadzoną niedawną nowelizacją Kodeksu cywilnego, mogą pojawić się różne wątpliwości. Jedną z nich jest relacja formy dokumentowej do tradycyjnej formy pisemnej czynności prawnej.

Zgodnie z art. 77 (2) k.c. do zachowania dokumentowej formy czynności prawnej wystarcza złożenie oświadczenia woli w postaci dokumentu, w sposób umożliwiający ustalenie osoby składającej oświadczenie. Natomiast zgodnie z art. 77 (3) k.c. dokumentem jest nośnik informacji umożliwiający zapoznanie się z jej treścią. Definicja dokumentu jest pojęciem bardzo szerokim. Jako przykład można wskazać wiadomość sms, wiadomość e-mail, nagranie rozmowy telefonicznej.

Forma dokumentowa, jako nowy typ formy szczególnej, powinna charakteryzować się takimi cechami jak:

  • możliwość ustalenia osoby składającej oświadczenie woli bez konieczności jej pewnej identyfikacji, czyli np. podpis w treści wiadomości, adres e-mail nadawcy zawierający imię i nazwisko, adres IP nadawcy;
  • czytelność (dostępność) oświadczenia woli zapewniona stosownie do rodzaju zapisu;
  • trwałość oświadczenia woli umożliwiająca pozyskanie informacji oraz jej odtworzenie w późniejszym czasie.

Co do zasady obowiązuje dowolność w wyborze formy dokonywania czynności. Dla niektórych czynności przepisy mogą jednak przewidywać określoną formę prawną. Również umownie można zastrzec dokonywanie określonych czynności we wskazanej formie. Warto także wskazać, że ustawodawca przyjmując niektóre rozwiązania prawne, dzieli formy czynności prawnych na pewne grupy, biorąc pod uwagę poziom ich „surowości”. Forma pisemna oraz dokumentowa, a także elektroniczna należą do tej samej grupy, ponieważ w przypadku zastrzeżenia tych form, zgodnie z art. 73 oraz 76 k.c., w razie braku wskazania rygoru pod jakim zostały zastrzeżone uznaje się, że zastrzeżenie dotyczy jedynie celów dowodowych.

Przechodząc do kwestii relacji formy pisemnej do formy dokumentowej czynności prawnej, obie te formy zostały wyróżnione w Kodeksie cywilnym. Uznać należy, że są to dwie odrębne formy dokonywania czynności. Jeśli więc w ustawie bądź w umowie zastrzeżono dokonywanie czynności w formie pisemnej to czynność dokonana w formie dokumentowej nie będzie zgodna z zastrzeżoną formą. Konsekwencje takiej sytuacji są zależne od tego, pod jakim rygorem zastrzeżono dokonywanie czynności w danej formie. Jeśli będzie to rygor nieważności, to dokonanie czynności w formie dokumentowej zamiast w formie pisemnej nie wywoła zamierzonego skutku (będzie nieważne). W przypadku niewskazania rygoru, zgodnie z art. 74 k.c., oświadczenie złożone w niewłaściwej formie będzie wprawdzie skuteczne, nie będzie jednak możliwe dowodzenie tego faktu za pomocą innych środków dowodowych. Jednakże zakaz dowodzenia nie będzie obowiązywał w przypadku, gdy obie strony czynności są przedsiębiorcami.

W art. 78 (1) § 2 k.c. oświadczenie złożone w formie elektronicznej, zaopatrzone w kwalifikowany podpis elektroniczny, zostało zrównane w skutkach z oświadczeniem złożonym w formie pisemnej. W przypadku formy dokumentowej ustawodawca nie przewidział już takiego zrównania w skutkach z formą pisemną, więc forma dokumentowa nie może być stosowana zamiennie z formą pisemną.

W polskim prawie akceptuje się zasadę zastępowania „słabszych” form czynności prawnych „silniejszymi”. Każda forma czynności, dla jej zachowania, wymaga spełnienia określonych warunków. Formy, dla których zachowania trudniej spełnić warunki, mogą zastępować formy, dla których zachowania warunki łatwiej spełnić. Z powyższego wynika, że forma pisemna jako „silniejsza” od dokumentowej może ją zastępować.

W praktyce może zaistnieć także taka sytuacja, że dla danej czynności zastrzeżono formę pisemną albo dokumentową pod rygorem nieważności, a oświadczenie złożono podwójnie, np. wysyłając oświadczenie w formie pisemnej listem poleconym oraz drogą mailową. W takiej sytuacji o momencie złożenia oświadczenia decydować będzie moment właściwego złożenia oświadczenia w formie pisemnej, jeśli zastrzeżoną formą była forma pisemna. Jeśli natomiast zastrzeżono formę dokumentową, to oświadczenie, które jako pierwsze zostanie właściwie złożone będzie brane pod uwagę przy ustalaniu momentu złożenia oświadczenia.

Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szczegółowych informacji prosimy o kontakt z Dominikiem Załęskim – Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , tel. + 48 71 781 84 70

Agnieszka Kwiatkowska

Rewolucja w zasadach obliczania wynagrodzenia urlopowego pracowników tymczasowych.

W dniu 1 czerwca 2017 r. weszła w życie nowelizacja ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Na forum Rady Dialogu Społecznego w dniu 6 lipca 2017 r., podczas którego omawiano przedmiotowe zmiany, nowelizacja ta oceniona została co do zasady pozytywnie. Z negatywną oceną spotkała się jednakże zmiana art. 17 ust. 4 ustawy, który reguluje zasady obliczania wynagrodzenia za urlop wypoczynkowy pracownika tymczasowego. Celem regulacji było zniwelowanie różnic w wynagrodzeniach urlopowych pracowników tymczasowych z wynagrodzeniami urlopowymi pracowników zatrudnionych na podstawie Kodeksu pracy.

Podstawę obliczania wynagrodzenia urlopowego, zgodnie ze znowelizowanym art. 17 ust. 4 pkt 1 przedmiotowej ustawy, powinno stanowić wynagrodzenie wypłacone pracownikowi tymczasowemu w okresie 3 miesięcy (łącznie z kolejnych 90 dni) wykonywania pracy na rzecz tego samego pracodawcy użytkownika na podstawie umowy o pracę lub umów o pracę z daną agencją pracy tymczasowej poprzedzających miesiąc kalendarzowy, w którym udzielono takiemu pracownikowi czasu wolnego od pracy.

Zgodnie natomiast z ust. 5 ww. artykułu, okres 3 miesięcy, o którym mowa w ust. 4 pkt 1, obejmuje łącznie okres kolejnych 90 dni zatrudnienia na podstawie umowy o pracę lub umów o pracę, dotyczących wykonywania pracy na rzecz tego samego pracodawcy użytkownika, przypadający w okresie 6 miesięcy kalendarzowych poprzedzających miesiąc kalendarzowy, w którym pracownikowi tymczasowemu udzielono urlopu.

Powyższe oznacza, że jeśli w ciągu 6 miesięcy poprzedzających miesiąc wykorzystania urlopu wypoczynkowego przez pracownika pracownik zatrudniony był przez ostatnie 90 dni, to należy brać pod uwagę ten okres, a jeśli pracownik miał przerwy w zatrudnieniu, to należy sięgnąć do wcześniejszego okresu zatrudnienia pracownika, ale nie dalej niż 6 miesięcy wstecz. Jeżeli natomiast łączny okres pracy przyjmowany do obliczeń byłby krótszy niż 3 miesiące (łącznie kolejnych 90 dni), to do obliczania wynagrodzenia urlopowego powinno się przyjąć wynagrodzenie wypłacone pracownikowi za okres faktycznie przepracowany (np. za 2 miesiące).

Zauważyć należy, że zgodnie z literalną wykładnią ww. przepisu, wynagrodzenie urlopowe powinno być obliczane na podstawie wynagrodzenia wypłaconego pracownikowi we wskazanym okresie, a nie na podstawie wynagrodzenia przez niego uzyskanego. Powyższe może kreować sytuację, w której jeśli pracownik tymczasowy otrzymuje wynagrodzenie z dołu (np. do 10 dnia następnego miesiąca, co jest praktyką powszechnie przyjętą ze względu na specyfikę pracy tymczasowej), to otrzyma on zaniżoną płacę za czas urlopu, natomiast pracownik, któremu nie wypłacono jeszcze wynagrodzenia (bo np. przepracował pierwszy miesiąc u danego pracodawcy użytkownika, a nie nadszedł jeszcze dzień wypłaty wynagrodzenia), nie uzyska wynagrodzenia urlopowego w ogóle.

Wobec istniejących wątpliwości, Ministerstwo Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej zapowiedziało wydanie w najbliższym czasie oficjalnej interpretacji art. 17 ust. 4 ustawy o zatrudnianiu pracowników tymczasowych. Na chwilę obecną postuluje się stosowanie wykładni funkcjonalnej i obliczanie wynagrodzenia urlopowego na podstawie wynagrodzenia przysługującego, a nie tylko faktycznie wypłaconego pracownikowi we wskazanym okresie, niemniej taka interpretacja przepisów jest rozwiązaniem doraźnym i nie istnieją żadne sankcje za jej nieprzestrzeganie.

Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szczegółowych informacji prosimy o kontakt z Agnieszką Kwiatkowską – Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , tel. + 48 71 781 84 70

Powyższe materiały mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady prawnej. Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szerszych informacji, prosimy o kontakt z Kancelarią.