Zaufanie Klientów

rzetelność i fachowość

Zapraszamy do zapoznania się z nowym Newsletterem KPG, w którym m.in. wskazujemy, jakie zmiany w zatrudnianiu cudzoziemców będą obowiązywać od 1 stycznia 2018 r., rozważamy możliwość umownego wyłączenia odkszkodowania z tytułu zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy a także omawiamy nowe zasady postępowania administracyjnego.

Jakub Bober

Zatrudniasz cudzoziemców spoza Unii Europejskiej? Od 1 stycznia 2018 r. wchodzą w życie nowe zasady.

W dniu 1 sierpnia 2017 r. Prezydent RP podpisał ustawę z 20 lipca 2017 r. o zmianie ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 poz. 1543). Ustawa między innymi uszczegóławia tryb nawiązania pracy przez cudzoziemca na podstawie oświadczenia i wprowadza rozwiązania istotne z punktu widzenia podmiotów zatrudniających cudzoziemców. Nowe rozwiązania prawne zaczną obowiązywać od 1 stycznia 2018 r.

Nowa ustawa ma w szczególności na celu implementację dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/36/UE z dnia 26 lutego 2014 r. w sprawie warunków wjazdu i pobytu obywateli państw trzecich w celu zatrudnienia w charakterze pracownika sezonowego. Wbrew wcześniejszym zapowiedziom medialnym znowelizowana ustawa nie likwiduje uproszczonej procedury oświadczeniowej, a jedynie porządkuje jej przebieg. Dzięki temu Polska pozostanie otwarta na pracowników z za wschodniej granicy Unii Europejskiej. Na korzystne dla cudzoziemców działania legislacyjne wpływ mają zapewne dobre dane opublikowane przez GUS wskazujące na utrzymujący się wzrost gospodarczy oraz najniższe od lat bezrobocie. W perspektywie dalszego rozwoju gospodarczego braki kadrowe mogłyby stanowić poważne zagrożenie. Warto także zaznaczyć, że od dnia 11 czerwca 2017 r., kiedy został zniesiony obowiązek wizowy dla obywateli Ukrainy, pojawiły się obawy, że wielu obywateli Ukrainy może wyjechać z terytorium Polski np. do Niemiec. Poprzez podjęte działania prawne polski ustawodawca będzie starał się zachęcić obywateli z za wschodniej granicy do podjęcia legalnej pracy w Polsce.

Należy spodziewać się, że przywileje dla obywateli sześciu państw, czyli Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii, Rosji i Ukrainy zostaną utrzymane i cudzoziemcy ci będą mogli skorzystać z uproszczonej procedury dostępu do polskiego rynku pracy. Wskazani wyżej cudzoziemcy będą mogli wykonywać pracę na podstawie oświadczeń przez okres nie dłuższy niż 6 miesięcy w ciągu kolejnych 12 miesięcy, jeżeli powiatowy urząd pracy przed rozpoczęciem pracy przez cudzoziemca wpisał oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi do ewidencji oświadczeń. Ponadto ustawa określa kryteria zgodnie, z którymi można odmówić wpisu do rejestru oświadczeń oraz obowiązek informacyjny podmiotu powierzającego pracę o podjęciu lub niepodjęciu pracy przez cudzoziemca. Powyższe rozwiązania mają zapobiegać nadużyciom np. zjawisku handlu oświadczeniami.

Istotnym novum są zezwolenia na prace sezonową. Zezwolenia będą dotyczyły prac np. w rolnictwie lub branży turystycznej. Szczegółowy wykaz prac sezonowych zostanie określony w drodze rozporządzenia Ministra właściwego do spraw pracy w porozumieniu z Ministrem właściwym do spraw rolnictwa i Ministrem właściwym do spraw turystyki. Zezwolenia na pracę sezonową będę wydawane przez starostę na czas określony, który nie może być dłuższy niż 9 miesięcy w roku kalendarzowym.

Podążając za przykładem niektórych państw zachodnich do ustawy wprowadzono szczególne rozwiązanie – możliwość reagowania na wyjątkowe zapotrzebowanie rynku pracy na poszczególnych specjalistów. Nowelizacja ustawy przewiduje, że Minister właściwy do spraw pracy, kierując się potrzebami rynku pracy, może określić, w drodze rozporządzenia, zawody, w których cudzoziemcy będący obywatelami państw innych niż Armenia, Białoruś, Gruzja, Mołdawia, Rosja i Ukraina będą mogli wykonywać pracę bez zezwolenia na pracę na podstawie oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi wpisanego do ewidencji oświadczeń. Jest to interesujące rozwiązanie, które, jeżeli zostanie zastosowane, mogłoby pozwolić na szersze dopuszczenie do rynku pracy w Polsce obcokrajowców-specjalistów np. informatyków, na których usługi systematycznie notowane jest zwiększające się zapotrzebowanie na rynku pracy.

Ustawa wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2018 r., z wyjątkiem przepisu art. 12 dotyczącego oświadczeń o zamiarze powierzenia cudzoziemcowi wykonywania pracy, która byłaby wykonywana po dniu 31 grudnia 2018 r., który wchodzi w życie po upływie 14 dni od dnia ogłoszenia, czyli w dniu 1 września 2017 r. Dodatkowo przepisy dotyczące przekazywania przez organy Krajowej Administracji Skarbowej wojewodom i starostom informacji o podmiotach powierzających wykonywanie pracy cudzoziemcom, wchodzą w życie z dniem 1 lipca 2018 r.

Trudno na ten moment jednoznacznie oceniać wpływ nowych regulacji na rynek pracy w Polsce. Ustawa może być jednak skutecznym rozwiązaniem regulacyjnym przeciwdziałającym negatywnym dla gospodarki zjawiskom takim jak brak rąk do pracy przy pracach sezonowych lub niedostateczna podaż specjalistów w wybranych dziedzinach. Warto dodać, że znowelizowana ustawa nakłada nowe obowiązki informacyjne na przedsiębiorców zwiększając tym samym odpowiedzialność biznesu za kształtowanie rynku pracy w Polsce.

Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szczegółowych informacji prosimy o kontakt z Jakubem Boberem – Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , tel. + 48 71 781 84 70

Agnieszka Kwiatkowska

Pracodawcy mają możliwość umownego wyłączenia odszkodowania z tytułu zakazu konkurencji po ustaniu stosunku pracy.

W związku z tym, że częstą praktyką jest dołączanie do umów o pracę – w treści umowy o pracę bądź w osobnej umowie, klauzul dotyczących zakazu prowadzenia przez pracownika działalności konkurencyjnej dla pracodawcy po ustaniu stosunku pracy, warto przypomnieć o dostępnych sposobach postępowania w razie, gdy pracodawca chciałby wcześniej zakończyć taką umowę np. z powodów ekonomicznych. Aby zwolnienie pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania było możliwe, powinno się taką ewentualność przewidzieć już w umowie.

Umowę o zakazie konkurencji po ustaniu stosunku pracy zazwyczaj zawiera się równocześnie z umową o pracę. Jednakże w trakcie trwania stosunku pracy mogą ulec zmianie okoliczności i z różnych przyczyn pracodawca może chcieć zwolnić się z obowiązku wypłaty odszkodowania, którego minimalną wysokość przepisy określają na 25% wynagrodzenia otrzymanego przez pracownika przed ustaniem stosunku pracy przez okres odpowiadający okresowi obowiązywania zakazu konkurencji.

Zgodnie z art. 101(2) § 2 Kodeksu pracy, ustanie przyczyn uzasadniających zakaz konkurencji lub niewywiązanie się pracodawcy z obowiązku wypłacania odszkodowania powoduje ustanie obowiązywania tego zakazu. W judykaturze Sądu Najwyższego ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym powyższe skutkuje tylko wygaśnięciem zobowiązania pracownika do powstrzymania się od działalności konkurencyjnej przez pracownika, bez zwolnienia pracodawcy z obowiązku wypłaty odszkodowania.

W wyroku z dnia 12 listopada 2014 roku, sygn. akt I PK 86/14 Sąd Najwyższy orzekł, że do klauzuli konkurencyjnej można wprowadzić postanowienia pozwalające na uwolnienie się od wzajemnych zobowiązań. Pracodawca może określić inne skutki zwolnienia z zakazu konkurencji niż skutek przewidziany w Kodeksie pracy, a w szczególności może zwolnić się z obowiązku wypłaty na rzecz pracownika określonego w umowie odszkodowania. W przywołanym wyroku wyrażono także pogląd, zgodnie z którym jeśli strony uzgodnią przy zawarciu umowy prawo wypowiedzenia, to do skorzystania z tego uprawnienia nie jest wymagane, aby w umowie strony wskazały na konkretne przyczyny wypowiedzenia terminowej umowy o zakazie konkurencji.

Strony mogą również zastrzec w umowie np. prawo pracodawcy do odstąpienia od umowy o zakazie konkurencji. Warunkiem skorzystania z tego prawa jest określenie terminu, w którym prawo odstąpienia może być wykonane, pod rygorem nieważności prawa odstąpienia. Sąd Najwyższy dopuszcza możliwość skorzystania z tego prawa przez pracodawcę także po rozwiązaniu stosunku pracy, z tym jednak zastrzeżeniem, że w razie odstąpienia pracownik nie będzie musiał zwracać otrzymanego już od pracodawcy odszkodowania za powstrzymanie się od działań konkurencyjnych przed odstąpieniem od umowy, pomimo tego, że umowę uważać się będzie za niezawartą (por. wyrok SN z dnia 2 grudnia 2011 r., sygn. akt III PK 26/11).

Pracodawcy powinni więc już przy zawarciu umowy o zakazie konkurencji pamiętać o uwzględnieniu w niej postanowienia dotyczącego możliwości wypowiedzenia lub odstąpienia od umowy. Istnieje również możliwość zawarcia w takiej umowie warunku rozwiązującego, zgodnie z którym w razie nastąpienia konkretnych, wymienionych wyczerpująco zdarzeń, umowa uległaby samoczynnemu rozwiązaniu.

W razie, gdyby umowa zawarta już umowa dotycząca zakazu konkurencji nie zawierała żadnego z wyżej opisanych postanowień, pozostaje jedynie możliwość rozwiązania klauzuli o zakazie konkurencji w taki sposób, w jaki doszło do jej nawiązania, czyli w drodze porozumienia stron.

Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szczegółowych informacji prosimy o kontakt z Agnieszką Kwiatkowską – Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , tel. + 48 71 781 84 70

Krystian Medyński

Firmy windykacyjne nie dostaną rekompensaty.

Na przewidziane w ustawie o terminach zapłaty w transakcjach handlowych z dnia 8 marca 2013 r. (Dz.U. t.j. z 2016 r., poz. 684) rekompensaty nie może liczyć firma windykacyjna. Ustawowo przewidziane rekompensaty należą się tylko wierzycielowi z pierwotnego kontraktu.

Zgodnie z art. 10 w/w ustawy wierzycielowi, od dnia nabycia uprawnienia do odsetek, przysługuje od dłużnika, bez wezwania, równowartość kwoty 40 euro przeliczonej na złote według średniego kursu euro ogłoszonego przez Narodowy Bank Polski ostatniego dnia roboczego miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym świadczenie pieniężne stało się wymagalne, stanowiącej rekompensatę za koszty odzyskiwania należności. Oprócz tej kwoty, wierzycielowi przysługuje również zwrot, w uzasadnionej wysokości, poniesionych kosztów odzyskiwania należności przewyższających tę kwotę.

Na podstawie tych przepisów często miały miejsce sytuacje, że firmy windykacyjne żądały od dłużnika rekompensaty za koszty egzekucji wielu faktur wystawionych mu przez wierzyciela, a następnie zbytych przez wierzyciela firmie windykacyjnej za część ich wartości.

Sąd Najwyższy w wyroku o sygn. akt V CSK 660/16 wskazał, że nie ma wątpliwości, że rekompensaty przewidziane w ustawie o terminach zapłaty należą się wierzycielowi z pierwotnego kontraktu, a ponieważ są to rygory szczególne, należy je wykładać ściśle – wskazała w uzasadnieniu sędzia SN Marta Romańska.

Z uwagi na treść tego orzeczenia, należy ocenić, że najpewniej praktyki firm windykacyjnych w tym zakresie zostaną mocno ograniczone.

Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szczegółowych informacji prosimy o kontakt z Krystianem Medyńskim – Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , tel. + 48 71 781 84 70

Dominik Załęski

Silniejsza pozycja obywatela w postępowaniu administracyjnym wynikiem nowelizacji Kodeksu Postępowania Administracyjnego.

Przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego odnoszą się do postępowania przed organami administracji publicznej, a więc zarówno przedsiębiorcy, jak i osoby fizyczne mają z nimi do czynienia zdecydowanie częściej niż z postępowaniem przed sądami powszechnymi. W niniejszym artykule zostaną omówione najważniejsze zmiany w Kodeksie postępowania administracyjnego, które weszły w życie z dniem 1 czerwca 2017 roku.

Zgodnie z nowymi przepisami wątpliwości co do treści normy prawnej rozstrzygane są na korzyść strony. Zasada ta obowiązuje w sprawach, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenia lub odebranie stronie uprawnienia. Nowy przepis wskazuje także na sytuacje, w których nie będzie się stosować tej zasady i tak m.in. nie będzie ona stosowana, gdy sprzeciwiają się temu interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ.

W art. 81a k.p.a. wprowadzono regulację, że wątpliwości co do stanu faktycznego nie dające się usunąć, są rozstrzygane na korzyść strony. Pojawiła się również zasada, wprowadzona w treści art. 8 § 2 k.p.a., zgodnie z którą organy administracji publicznej nie odstępują od utrwalonej praktyki rozstrzygania spraw w takim samym stanie faktycznym i prawnym.

Nowe przepisy wprowadzają także instytucję ponaglenia w przypadku przewlekłości lub bezczynności. Zdefiniowano również pojęcia takie jak:

  • bezczynność – niezałatwienie sprawy w terminie wynikającym z przepisów prawa lub w dodatkowo wyznaczonym terminie;
  • przewlekłość – prowadzenie postępowania dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy.

W przypadku stwierdzenia przez organ rozpoznający ponaglenie zaistnienia przewlekłości lub bezczynności, może on zobowiązać organ rozpatrujący sprawę do załatwienia sprawy, wyznaczając termin do jej załatwienia, jeżeli postępowanie jest niezakończone lub zarządzić wyjaśnienie przyczyn i ustalić osoby winne bezczynności lub przewlekłości, a w razie potrzeby także podjąć środki zapobiegające bezczynności lub przewlekłości w przyszłości.

Zgodnie z nowymi przepisami termin na dokonanie czynności, który upływałby w sobotę jest przedłużony tj. upływa następnego dnia, który nie jest dniem wolnym od pracy ani sobotą.

Jedną z ciekawie zapowiadających się nowości jest art. 79a k.p.a., zgodnie z którym, w niektórych sprawach organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Ma to następować w sprawach wszczętych na żądanie strony, w momencie informowania strony o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Strona w terminie wyznaczonym na wypowiedzenie co do zebranych dowodów i materiałów, może uzupełnić braki w zakresie niespełnionych lub niewykazanych przesłanek.

Pojawiła się również instytucja tzw. milczącego załatwienia sprawy tj. uznania żądania strony za uwzględnione w całości, jeżeli organ w terminie miesiąca nie wyda decyzji lub postanowienia kończącego postępowanie w sprawie albo jeśli nie zostanie wniesiony sprzeciw w drodze decyzji. Milczące załatwienie sprawy jest możliwe tylko w pierwszej instancji w sprawach, w których zostało to wskazane przepisem szczególnym. Aktualnie milczące załatwienie sprawy może być stosowane w większości spraw w postępowaniu uproszczonym (postępowanie uproszczone również zostało wprowadzone do k.p.a. omawianą nowelizacją).

Inne ze zmian to m.in. możliwość zrzeczenia się prawa do wniesienia odwołania, które będzie skutkowało ostatecznością decyzji (wcześniej zrzeczenie się odwołania było jedynie postulatem doktryny prawa). Wprowadzone zostały także mediacja oraz postępowanie uproszczone. Nowe przepisy stosuje się do postępowań wszczętych po dniu 31 maja 2017 r. Przepisy o mediacji mogą być stosowane również w postępowaniach wszczętych wcześniej.

Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szczegółowych informacji prosimy o kontakt z Dominikiem Załęskim – Adres poczty elektronicznej jest chroniony przed robotami spamującymi. W przeglądarce musi być włączona obsługa JavaScript, żeby go zobaczyć. , tel. + 48 71 781 84 70

Powyższe materiały mają wyłącznie charakter informacyjny i nie stanowią porady prawnej. Jeżeli są Państwo zainteresowani uzyskaniem szerszych informacji, prosimy o kontakt z Kancelarią.